Saint' Andrea - Marciana Marina - Poggio

 Na een laatste blik (snik) op Saint' Andrea zijn we weer verder gereden. 

Via een omweggetje dit keer, naar Marciana Marina. Niet echt een mooi kustplaatsje, maar wel een van de plekken waar ze een goede supermarkt hebben. We waren namelijk bijna door onze voorraden heen. Na tomaten, brood, wijn, water, bier en drink yoghurt ingekocht te hebben, zijn we nog even het dorpje gaan verkennen. 
Daarna weer terug de bergen in, in dit geval de Monte Capanne met 1019 meter de hoogste berg van Elba en tevens van de provincie Livorno in de Toscane. Ergens halverwegen zijn de twee van de oudste dorpjes van Elba: Marciana Alta (ca 2020 inwoners) en het kleinere Poggio (ca. 200 inwoners). De beide dorpen zijn van ouds her grote concurrenten van elkaar. Alleen in tijden van nood (piratenaanvallen, mislukte oogsten) helpen ze elkaar. De rivaliteit is nog steeds aanwezig, maar Poggio is inmiddels al ingelijfd door de gemeente Marciana, omdat die net wat jaartjes ouder is. Wij verblijven in Poggio, een van de mooiste Italiaanse dorpjes waar we ooit gelogeerd hebben. Piepklein, maar groot genoeg om in te verdwalen. Overal leuke steegjes, tunneltjes en kleine piazza's. De inwoners hebben hun best gedaan om het zo kleurrijk mogelijk te maken. Iedereen heeft mooie planten en bloemen in potten voor hun huisje gezet. Overal hangen mooie keramische huisnummers en het plein word dagelijks geveegd en bewaterd om de boompjes groen te houden. Je kunt hier uren dwalen en foto's maken. Telkens vind je weer een nieuw leuk hoekje.

Zelfs Marciana Marina ziet er van hieruit uit als een mooi dorpje ;-)

We hebben hier een heel huisje voor ons zelf! Altijd spannend hoe het er vanbinnen uit ziet. In elk geval heel ruim met een vleugje jaren 70!

We hadden voor de avond een reservering gemaakt bij Publius, een van de beste restaurants van Elba. Hun specialiteiten zijn zelfgemaakte pasta's, everzwijn gerechten en hazenragou. Helaas hadden ze die laatste niet, dus Arny krijgt waarschijnlijk deze vakantie niet zijn favoriete pastagerecht. Beiden dus een everzwijnpasta. Caro met everzwijn gevulde pasta in chocolade-amaro saus en voor Arny everzwijn met pikante saus over een parpadella pasta gemeekt van kastanjemeel. Verrukkelig, en de prijzen vielen ook nog eens mee! 

Na het eten en een flesje wijn nog maar even een kleine wandeling door het dorpje gemaakt. Niet meer al te nuchter, maar het is tenslotte vakantie ;-) Op zoek naar de grote kerk (ze hebben ook nog een kleintje), die vroeger diende als vesting tijdens piratenaanvallen. Wel goed opletten hier waar je je voeten neerzet, want overal katten, trapjes, kattenstaarten, trapjes, slapende katten, trapjes....