Saint' Andrea - Cottoncello beach

Gisteren al een poging ondernomen om op dit mooie idyllische strand te komen, maar na een licht verzwikte enkel en pijnlijke knieën hebben we het vlak voor de finish maar opgegeven. Vandaag een nieuwe route geprobeerd op aanraden van onze receptioniste. Zou geen probleem zijn. Helaas, we kregen te maken met een gigantisch boze concierge van het hotel naast ons, die ons dreigde met allerlei zaken die we verder maar niet zullen uitspreken. Weer terug naar ons hotel en nogmaals gevraagd hoe daar te komen zonder benen te breken of in de bak te belanden. Na wat gezoek toch nog een andere, langere route gevonden. Inmiddels waren we al behoorlijk overhit. Maar het was het waard! Klein prachtig zandstrandje, omringt me de mooiste rotspartijen. Soms leek het wel of we in de Utah, USA waren. Het was echter behoorlijk heet op het einde van de dag, zo'n 35 graden en het klimmen is niet echt een fijne bezigheid. De camera glibberde bijna uit Arny's Handen. Maar thuis blijkt het net zo'n weer te zijn. Helaas was een frisse duik in de zee geen optie, vanwege Arny's schouder blessure, waarover later. 

Maar de foto's zijn het wel waard geweest. Weer wat mooie rotspartijen gespot die de verbeelding aanspraken, eens kijken of jullie het ook zien....

Bambi, of het hertje

De schildpad

Man drinkt uit kruik

En tot slot: ..... de spermacel!

De terugweg hebben we voor de 'normale' route gekozen, oftewel waar we gisteren behoorlijk vast kwamen zitten. Het eerste deel was heel makkelijk, mooi bruggetje over een kloof, een betonnen pad, uitgehakte treden in de rotsen. Maar daarna... We hebben het overleefd met schrammen, dikke ledematen, een dikke enkel, een paar kapotte knieën en kletsnatte kleren van het (angst)zweet. 

Waarom doe je dan deze dingen? Ach, nog maar wat foto's..... OMDAT HET GEWOON PRACHTIG WAS!

 Daarna kletsnat van het zweet en vol met adreline terug naar ons huisje. Snel douchen, en naar ons favoriete restaurantje waar we de afgelopen drie dagen hebben gegeten, gedronken en vooral vrienden hebben gemaakt! Na nog een laatste borrel bij de receptie van onze verhuurders (ze hebben een heerlijk bankje waar je de zonsondergang kunt zien), de koffers ingepakt en ons voorbereid op ons volgende avontuur... Elba's hoogste berg, de Monte Campanne, meer dan 1000 meter hoog! Arny heeft een mooie route gepland via een vissersdorp (Marciana Marina), naar een bergdorp (Marciana Alta) om tenslotten te landen in een piepklein bergdorpje, namens Poggio. Waar we nu al een reservering hebben om te dineren in een van de beste restaurants van Elba. 

Daarna werd het tijd om afscheid te nemen van de mooiste plek in Elba, qua landschap maar zeker wat betreft de mensen.... Chiao!

Oei.... te lang lange sokken aangehad Arny